علامتى است از صدق دعواى من . در اين آيه خوارق عادت را نسبت به عيسى بن مريم منوط به اذن خدا دانسته است و چون اذن خدا ، اجازه و امر اعتبارى و ترخيص خارج از ملكوت نيست ، بنابراين به عيسى بن مريم قوّه تصرّف در امر ملكوت داده شده است كه با اراده ملكوتّيهء خود در ملكوت اشياء تصرّف نموده ، و ماهيت را تبديل و تغيير دهد ، مرده را زنده كند ، و مرض پيسى و كورى را شفا بخشد ، بدون اسباب و اعداد مقدّمات در خارج . در امام بايد قوّه ملكوتيّه نسبت به امور باشد در ائمّه عليهم السّلام حتماً بايد اين نيرو باشد تا از نقطه نظر ظاهر و باطن مقتداى بشر بوده ، و همه را به كمال تكوين و تشريع خود سوق دهند . ائمّه نه تنها افراد خوب را هدايت نموده و به كمال خود مىرسانند ، افراد شقى و بدبخت و زشت كردار را نيز هدايت نموده و به كمال خودشان مىرسانند . « يَوْمَ نَدْعُوا كُلَّ أُناسٍ بِإِمامِهِمْ فَمَنْ أُوتِيَ كِتابَهُ بِيَمِينِهِ فَأُولئِكَ يَقْرَؤُنَ كِتابَهُمْ وَ لا يُظْلَمُونَ فَتِيلًا وَ مَنْ كانَ فِي هذِهِ أَعْمى فَهُوَ فِي الْآخِرَةِ أَعْمى وَ أَضَلُّ سَبِيلًا » « 1 » روزى خواهد آمد كه ما تمام افراد بشر را به توسّط امامهاى خودشان خواهيم خواند ، كسانى كه نامه عمل به‌دست راست آنان داده شود ، كتاب و نامه عمل خود را مىخوانند ، و مىدانند كه به اندازه آن خط كوچك كه روى درز و شقّ هستهء خرما قرار دارد ، به آنها ظلم ننموده‌ايم ؛ و امّا كسانىكه در اين دنيا چشم دل خود را كور نموده‌اند آنان در آخرت كور و راه آنان گم خواهد بود . اين آيه اوّلًا مىرساند كه : تمام افراد مردم در هر زمان و مكان داراى امام هستند ، زيرا كه به‌نحو اطلاق و عموم مىفرمايد : تمام افراد بشر را توسط امامشان به قيامت وارد خواهيم ساخت ، پس در هر زمان و مكان امامى است كه او مربّى امّت خود بوده و اشقياء و سعدا ، به‌سبب او داخل در بهشت و دوزخ مىشوند ، يك دسته از امّت اصحاب يمينند ، يعنى اهل سعادت ، و دسته‌اى ديگر كور كه اهل شقاوتند ، مراد از اين دسته همان اصحاب شمالند كه در بعضى از آيات قرآن بدان تصريح شده

--> ( 1 ) سوره اسراء : 17 - 72